CRO-eu.com
Ožujak 22, 2019, 11:36:38 *
Dobrodošli, Gost. Molimo, prijavite se ili se registrirajte.

Prijavite se korisničkim imenom, lozinkom i duljinom prijave
Novosti:
 
  DNEVNO 45LINES HRT PORTAL GALERIJA SLIKA   Forum   Pomoć Traži Kalendar Prijava Registracija  
 Str: [1]
  Ispis  
Autor Tema: Fašistička Srbija ... bila i ostala  (Posjeta: 10053 )
0 Članova i 1 Gost pregledava ovu temu.
Marica
Administrator
*
Postova: 7767



« : Kolovoz 01, 2012, 13:03:28 »


Antisemitizam u Srbiji za vrijeme Drugog svjetskog rata

Neke važne povijesne činjenice o Srbiji uoči i u vrijeme Drugog svjetskog rata, pa sve do danas, još uvijek se namjerno prešućuju i čak tendenciozno iskrivljuju, ne samo u toj zemlji nego i u inozemstvu, gdje je to najčešće, vjerujemo, ipak samo posljedica nepoznavanja istine, zbog više od pedesetgodišnje bjesomućne jugoslavenske i srpske promidžzbe, nažalost i vrlo uspješne. Zato na te činjenice treba ukazivati - kraće ili opširnije - uvijek kad se govori o tom mračnom periodu, koji je u stvari samo jedan iz vjekovnog niza sličnih u srpskoj povijesti.

Srbija do danas nosi aureolu herojske, iako male, zemlje-mučenice koja je u Drugom svjetskom ratu dala navodno veliki doprinos borbi i pobjedi antihitlerovske koalicije kao jedna od njenih članica. To je potpuna neistina. Srbija nije bila nesretna okupirana zemlja izložena njemačkom teroru. Ona je bila cijelo vrijeme rata najvjernija saveznica Treceg Reicha na teritoriju Europe pod njegovom dominacijom. Za razliku od svih ostalih zemalja bivse Jugoslavije u Srbiji nije bilo organiziranog, još manje masovnog, oružanog antihitlerovskog pokreta. Čak je i Radio London, kad je Engleska na koncu prestala podržavati i veličati Dražu Mihajlovića , uputio preko, kako navodi ondašnji srpski tisak, mistera Harrisona ovu opomenu:

“Na Srbima je da u posljednjem momentu osvetlaju svoj obraz i da speru ljagu sa sebe. Upamtite Srbi! Neće se više vratiti veliko-srpska hegemonija! Dosta su drugi narodi u Jugoslaviji bili iskorišćavani od Srba. Vama se pruža još jedna šansa da se spasite. Dosta je bilo plandovanja i uživanja od strane sprskog naroda, dok su se drugi narodi borili”.

Srbija je u Drugom svjetskom ratu bila prava država. Imala je vladu, organizirana ministarstva, samostalnu vlast u gradovima i selima, svoju vojsku naoružanu od Nijemaca i to: Nedićevu Srpsku državnu stražu i Srpsku gardu, elitni Ljotićev Srpski dobrovoljacki korpus, Srpsku graničnu strazu, Srpsku poljsku (seosku) stražu, kao i mnogobrojne četnicke postrojbe. U okviru Ministarstva unutarnjih dela bila je brojna po sastavu i vrlo dobro organizirana i osposobljena srpska policija, sa svojim mnogobrojnim zatvorima, kao i carinska služba pa i specijalne policijske škole. U selima i gradovima radile su sve osnovne i srednje škole, tiskale se mnoge novine i časopisi, kao i mnogo knjiga, otvarala se čak i nova kazališta i kina, radili su svi muzeji, priredjivale se izložbe slika i koncerti, a “Službene novine” objavljivale su nove zakone i uredbe srpske vlade. Srpska narodna banka, sa Srbinom guvernerom na čelu, tiskala je novi srpski novac koji je imao svoj tecčj u odnosu ne samo na njemačku mraku, nego i druge važnije europske valute, uključujući i kunu, a što se moglo saznati iz tiska. Svuda su se vijorile stare srpske zastave, isticao grb, slavilo i oplakivalo Kosovo i nebeski knez Lazar, veličao sv. Sava i Karadjordjevici, itd. itd... I vjerovalo se sve do zadnjeg časa da će nagrada biti stvaranje Velike Srbije poslije Hitlerove pobjede!

Antisemitizam je, pokraj militantnog osvajačkog genocidnog svetosavskog pravoslavlja, takodjer jedna od konstanti ideologije i politike Srpske pravoslavne crkve (SPC) i prije Drugog svjetskog rata i u tom ratu i sve do danas. Naime, SPC je zapravo svojevrsna politička stranka, velikosrpska i čak rasistička , a pastoralni rad, dušebrizništvo su u njoj potpuno zanemareni.

Uoči Drugog svjetskog rata u Srbiji je bujao i razbuktavao se antisemitizam, pri čemu su glavni generator bili fašistička stranka “Zbor” Dimitrija Ljotića i visoki crkveni velikodostojnici, kao i crkveni tisak. Ljotić je huškao srpsko pučanstvo ovakvim izjavama i pisanjem: “Eksploziv u srcu svome Jevreji upotrebljavaju za hrisćanska društva da ih razore i u propast bace. U svim domenima ljudskog života oseća se razorna delatnost jevrejskog duha”. Pa onda ovo: “Jevrejstvo pojavljuje se kao jedna društvena i nacionalna opasnost, koje se treba što pre oslobadjati”. Uzor i ideal za Ljotića bio je vodja Treceg Reicha i veličao ga je ovako: “ Hitler je orudje promisla Božjeg. Ali orudje koje se više zaustaviti ne može do potpunog ispunjenja postavljenog mu zadatka”. Veliki broj pravoslavnih svećenika bili su vrlo aktivni članovi “Zbora”. Najistaknutiji medju njima bio je glavni ideolog pravoslavlja i antisemitizma u srpskoj crkvi episkop Nikolaj Velimirović, koji je već 1934. godine dobio od Hitlera odličje. Vjerojatno u znak zahvalnosti on je 1935. u svojoj knjižici o sv. Savi pisao: “Mora se odati poštovanje sadašnjem nemačkom Vodji, koji je u XX. veku došao na ideju Svetog Save i kao laik poduzeo u svom narodu posao koji priliči jedino svetitelju, geniju i heroju”. Nekoliko godina kasnije - 1939. - on javno propovijeda rasizam: “Mi smo ljudi arijevske rase, kojoj je sudba dodelila počasnu ulogu... da plemena slabije rase i nize vere ne bi...”. U “Glasniku Srpske pravoslavne Patrijaršije” nisu bili rijetki slučajevi ovakvog pisanja o Židovima: “Jevereji su neprijatlej lukav kao zmija i opasan”. U tom listu objavljene su i ove izjave ondašnjeg patrijarha Varnave, dane njemackim novinama 1937. godine: “Führer vodi borbu koja služi na korist celom čovecanstvu”, “ Bog je poslao nemačkom narodu jednog dalekovidnog Führera. Mi verujemo njegovoj iskrenoj reči”. Nešto prije toga Varnava je nazvao sovjetsku vlast “židovskom varaličkom bandom”.

Njemačka je napala Jugoslaviju 6. travnja 1941. godine, a već 12. travnja njena je vojska bez ikakve borbe ušla u Beograd, napušten od jugoslavenske vojske i svih vlasti još prvog dana rata. Bezuvjetnu kapitulaciju generali kraljevske vojske potpisali su 17. travnja.

Upravnik grada Beograda Miličević na sam dan ulaska Nijemaca obavijestio je plakatom gradjane da je već organizirana i naoružana srpska policija. Nekoliko dana kasnije upravnik Beograda postao je (i ostao do kraja rata) Dragi Jovanović, istovremeno i šef srpske policije, kasnije i šef srpske sigurnosti. Kakvu je neograničenu vlast imala srpska policija dokazuje izjava esesovca generala Haralda Turnera samo mjesec dana nakon ulaska u Beograd: “Trudio sam se da naročitom brzinom uspostavim rad policiskog aparata. Danas izvrsnu vlast u srpskoj zemlji vrši srpska policija i žandarmerija, kojoj je dato oružje... unutrašnji odnosi regulišu se preko domaćih organa, bez nemačkog mešanja”. Sam Dragi Jovanović u jednom izvješću Gestapou kaže: “Na beogradsku policiju okupacione vlasti su se mogle uvek osloniti. Svoje zadatke Specijalna policija je obavljala s velikim elanom i uspehom kao nijedna druga policija u gradovima okupirane Evrope”. A 1946. godine, na sudjenju u Beogradu, dodao je i ovo: “ Ti rezultati su bili bolji i veći nego rezultati i samog Gestapoa u Beogradu”.

Prva četiri mjeseca na čelu Srbije bio je Milan Aćimović sa svojim Savetom komesara, a onda je vlast preuzela srpska vlada generala Milana Nedića, bivšeg ministra jugoslavenske vojske, pronjemački i antisemitski orijentiranog. Zahvaljujući zdušnoj suradnji svih srpskih vlasti i policije s Nijemcima, esesovac Harald Turner već je sredinom 1942. godine izvijestio: “Srbija (je) zemlja u kojoj je pitanje Židova i Cigana riješeno”. Franz Rademacher iz nacističkog Ministarstva vanjskih poslova javio je: “Židovsko

1. od 4
Evidentirano

Jedna ruka drugu pere
Marica
Administrator
*
Postova: 7767



« Odgovor #1 : Kolovoz 01, 2012, 13:06:07 »


pitanje u Srbiji nije više akutno, sada samo preostaje da se riješe zakonska pitanja koja se tiču imovine”. Šef njemačke službe sigurnosti u Srbiji A. Schäfer pohvalio se: “Beograd - jedini vćci grad Europe očišćen od Židova, postao je ‘Judenfrei’. Podsjetimo na povijesnu činjenicu: neslavno prvo mjesto u Europi u genocidu nad Židovima Srbija je zauzela samo tri mjeseca poslije sastanka Reinharda Heydricha, šefa njemačke službe sigurnosti, Heinricha Müllera, šefa Gestapoa i Adolfa Eichmanna, šefa specijalnog odjela za Židove, održanog 20. siječnja 1942. godine na jezeru Wansee kraj Berlina, kada je donijeta odluka da se (tek!) pristupi ”konačnom rješenju židovskog pitanja". Naime, posljednji Židovi u logoru Sajmište ubijeni su već koncem travnja-početkom svibnja te godine...

Holokaust u Srbiji je do danas skoro neobradjena tema, čak i tabu
. I židovski i srpski izvori daju relativno malo podataka, većinom fragmentarnih, ali ipak se može sagledati prava slika. Tako je zabilježeno: “Samo sedam dana po ulasku u Beograd Nemci su objavili da svi Jevreji moraju da se registruju na Tašmajdanu (sjediste srpske policije). Pre toga već su uz pomoć policije, odnosno Uprave grada Beograda formirali policiju za Jevreje. Svaki Jevrejin je dobio žutu traku”. Drugi izvor kaže da su te, izgleda prve, vrpce nosile natpis “Jude” i “pečat upravnika grada Beograda”. Na jednoj sačuvanoj originalnoj vrpci (izgleda iz kasnijeg vremena) piše na njemackom “Jude” i ćirilicom “Jevrejin”. Ostali su i ovi podaci: “Pitanjem Jevreja bavilo se i (srpsko) Ministarstvo unutrasnjih dela, koje se trudilo da uvek i na vreme odgovori svojim obavezama”. Pa dalje: “Od domaćih izdajnika Gestapo je obrazovao ‘Specijalnu policiju’ za suzbijanje jevrejsko-komunističkih akcija! Ona je tesno saradjivala sa Gestapom i bila često i inicijator za zajedničke akcije. Plate za osoblje te policije isplaćivane su iz fonda u koji su beogradski Jevreji morali uplatiti 1.400.000 dinara. Iz tog fonda su isplaćivane i nagrade za uhvaćene ili ubijene...” Već svibnja 1941. njemačke vlasti objavile su naredbu po kojoj se “Jevreji imaju prijaviti srpskim policijskim vlastima”, “ne mogu biti javni službenici, njihovo uklanjanje moraju odmah da izvrše srpske vlasti”, pa im se dalje zabranjuje vršenje niza slobodnih profesija, posećivanje kazališta i kina itd., a srpske vlasti su tom uredbom postale “odgovorne za izvršenje naredjenja”, što su one odmah savjesno i izvršile, uz likovanje odnašnjeg tiska: “Jevreji nikad više neće biti lekari, apotekari, advokati, sudije u Srbiji. Srbima su se, najzad, otvorile oči”. Svojim naredbama odmah su se oglasili Dragi Jovanović, pa srpsko Ministarstvo pravde, čak i Savez muzičara i dr. zahtijevajući od Židova, naprimjer, predaju radioaparata i hladnjaka, prijeteći gradjanima koji kriju imovinu svojih prijatelja Židova ili im daju neprijavljeno sklonište; sprovodeći likvidaciju židovskih odvjetničkih kancelarija i postavljajuci Srbe “preuzimatelje”, zabranjujući Židovima voznju beogradskim tramvajima, odbijajući izdavanje dozvola za rad Židovima muzičarima i sl. Dosljedno provodeći borbu za čistoću arijevske rase, u novinama su se počeli pojavljivati natječaji za primanje u razne službe u kojima je kao jedan od prvih uvjeta bilo “da su ciste arijevske rase, da nemaju jevrejske ili ciganske krvi”. A potvrde o toj rasnoj čistoći, bilo je naznačeno, izdaju lokalne srpske vlasti. Nedićev “Ministarski savet” jednom svojom uredbom je objavio: “Imovina Jevreja koji su 15. aprila 1941. bili državljani bivse Kraljevine Jugoslavije, ako se nalazi na srpskom području, pripada Srbiji bez ikakve naknade”. Tu imovinu je zatim Odbor za upravu imovine Srbije pri Državnoj hipotekarnoj banci izlagao javnoj prodaji putem oglasa u dnevnom tisku, pa se na popisu tih objekata našla i sinagoga u Nišu, u kojoj je i danas jedan odjel gradskog muzeja. Židovi su takodjer na račun Uprave grada Beograda morali uplatiti 4.834.231 dinar, a beogradskoj općini milijun dinara. Prema židovskom izvoru medju kupcima židovske imovine bilo je cak 33% Srba! I neki “zasluzni” Srbi dobili su kao nagradu dio opljačkanog židovskog novca. U naredjenju gestapovca, majora Karla Krausa stoji da se “počevši od 1. jula 1941. svakog meseca do daljeg isplaćuje od novca prikupljenog od Jevreja u Beogradu, bez priznanice, upravniku policije grada Beograda mesečo po 10.000 din., pomoćniku upravnika 6.000.” Gestapo je osim toga nagradio i oko 30 pripadnika Specijalne policije sa po 10-20.000 dinara.

Fizicka likvidacija srpskih Židova počela je odmah u proljeće 1941. Do jeseni ubijeni su skoro svi muškarci, a žene i djeca, kao i preostali muškarci, likvidirani su koncem travnja - pocetkom svibnja 1942. godine. Točan broj ubijenih ne daju ni židovski izvori. Ipak, po nekim podacima povjesničar Jasa Romano došao je do spoznaje kako je od ukupnog broja srpskih Židova stradalo njih 88%. Medjutim, srpski povjesničar Sretenije Zrokić kaže da je od 11.870 beogradskih Židova rat preživjelo svega 1.115, što čini samo nešto više od 9%. Židove u Srbiji nisu hvatali i ubijali samo Nijemci, nego i srpska policija, Nedićevi dobrovoljci i četnici. Većina srpskih Židova ubijena je u logorima Banjica i Sajmište. Nijedan Židov nikada nije uspio pobjeći iz logora.

Logor Banjica u Beogradu osnovan je srpnja 1941., a likvidiran koncem rujna 1944., mjesec dana prije povlačenja Nijemaca iz Beograda. Na sastanku srpskih policajaca i gestapovaca, lipnja 1941. godine, riješeno je da se u jednoj vojarni bivše jugoslavenske vojske na periferiji grada izvrše radovi na njenom pretvaranju u koncentracijski logor. Dokument o tome potpisao je Dragi Jovanović, a prvi zatvorenici dovedeni su već 9. srpnja. Za upravitelja logora postavljen je Svetozar Vujković, u srpskom dijelu logora gdje su bili samo srpski policajci, dok su u manjem njemackom dijelu upravljali gestapovci. Zapovjednik cijelog logora i njegov pomocnik bili su Nijemci. Njemacki i srpski dijelovi logora bili su potpuno odvojeni.

Zatvorenike su čuvale jake straže: “Na kupolama su postavljeni mitraljezi i reflektori. S njih su danju i noću osmatrale dvostruke straže - po jedan esesovac i jedan žandar Specijalne policije. Kasnije, kad je ta policija stekla veće poverenje okupatora, nemačke straže su povučene”. Isti srpski izvor nastavlja: “Aparat logorske uprave sačinjavali su i ključari sa svojim komandirom na čelu. Oni su odabirani iz redova bivših žandara, sada pripadnika Srpske straže”.

Iz samo djelomično sačuvane dokumentacije srpskog dijela logora vidi se da je evidentirano 23.697 osoba, a strijeljano 3.489. Njemačka i srpska policija počele su koncem 1943. uništavati dokumentaciju, iskapati i spaljivati leševe strijeljanih, tako da se uopće ne zna koliko je stvarno bilo žrtava, niti koliko je od njih bilo Židova, a koliko Srba i ostalih. Jedno se sigurno zna: nitko od Židova nije izišao živ sa Banjice... Ubijani su, kao i ostali zatočenici i u dvorištu logora, strijeljani u selu Jajinci ispod Avale, na Jevrejskom i Centralnom groblju u Beogradu. Strijeljanja su zajedno vršili Gestapo, Specijalna policija i Srpska državna straža. Svi nadjeni popisi pisani su rukom, isključivo ćirilicom. Zatvorenike su u logor upućivali esesovci, njemačka vojska, Uprava grada Beograda, predstojništva srpskih gradskih policija, Srpska državna straža, Ljotićevi dobrovoljački odredi, srpski prijeki sudovi, okružna i sreska načelstva iz cijele Srbije. Spiskovi za strijeljanje sastavljani su u Specijalnoj policiji. Sastavljao ih je šef logora Vujković, zatim gestapovski zapovjednik i njegov pomoćnik. Iz rijetkih sačuvanih popisa vidi se da su strijeljana i djeca: do 7 godina - 22 djeteta, do 14 godina - 26 djece, do 17 godina - 76 djece... Strijeljane su i majke s malom djecom u
 
2. od 4
Evidentirano

Jedna ruka drugu pere
Marica
Administrator
*
Postova: 7767



« Odgovor #2 : Kolovoz 01, 2012, 13:08:18 »


naručju. Grobari beogradskih groblja sjećaju se: “Gestapovci i agenti Specijalne policije izvlačili su iz blindiranih automobila žene jednu po jednu. Dvojica bi svaku držali za ruke, a treći, kad bi je priveli do ivice rake, pucao je u glavu i onda bi je gurnuli u nju. Židovski izvor kaže: ”U toku 1942. do septembra 1944. u logor na Banjici dovedeni su Jevreji koji su se sklonili u neka sela Srbije, ali su ih uhvatili ljotićevci, nedićevci i četnici i predali Nemcima, jer su za svakog Jevrejina dobijali novcanu nagradu".

Jedini preživjeli Židovi u Srbiji su oni, koji su ostali neotkriveni u zabačenim srpskim selima kod seljaka koji su ih sakrivali. U svojoj pismenoj izjavi poslije rata jedna od tako preživjelih Židovki kaže i ovo:Četnici Draže Mihailovića u tom kraju gonili su Jevreje bez milosti, naročito četnički odredi koji su dolazili sa Ravne Gore (Glavni stožer Draže) od kojih smo se morali kriti kao od Nemaca. Poznato mi je da su ti četnici ubili na najgrozniji način nekoliko jevrejskih porodica u tom kraju”.

Najveći dio srpskih Židova ubijen je u logoru Sajmište. Točnih podataka nema, dokumentacija skoro da i ne postoji, ali se pretpostavlja da je broj zrtava najmanje 11.000. Logor je formiran na lijevoj strani Save kod zeljezničkog mosta na ulazu u Beograd, gdje su se nalazili paviljoni predratnog beogradskog velesajma, pa odatle i naziv Sajmište. To zemljište, tada pusto, nenaseljeno i močvarno, bilo je dio teritorija NDH - nekoliko kilometara od Zemuna, pa su Nijemci tražili da im se ustupi. Medjutim, potpuna je neistina da je to bio ustaški logor, kako srpska promidžba i do danas ponekad tvrdi, iako nijedan ustasa nikada nije ni nogom stupio u taj logor. Zapovjednik je bio esesovac Androfer, kao i njegov pomoćnik, unutarnji red i disciplinu odrzavao je po odluci Gestapo-a Odbor logora, sastavljen isključivo od logoraša, u prvo vrijeme samo od Židova, jer drugih još nije bilo, bili su i neki agenti srpske policije, a “Odsek za socijalno staranje i socijalne ustanove Gradskog poglavarstva u Beogradu” trebao je logor opskrbljivati namirnicama. Početkom prosinca 1941 srpski žandari raznosili su po Beogradu pozive Židovima da se moraju javiti Specijalnoj policiji i predati tamo ključeve svojih stanova. Prebacivanje Židova, uglavnom žena i djece, trajalo je od 8. do 12. prosinca. Uvjeti života u logoru bili su vrlo teški - vlaga, hladnoća, epidemije i glad. Židovski izvor kaže: “Hrana je bila užasna. Ali se često dogadjalo da Gradsko poglavarstvo nije isporučilo ni minimalne količine hrane. Medju Nedićevim organima bilo je ljudi ništa boljih od samih Nemaca”. Zbog takvog opskrbljivanja prosvjedovalo je (a to je skoro nevjerojatno!) i njemacko zapovjedništvo logora, ali je i odgovor Gradskog poglavarstva Beograda Nijemcima bio isto tako nevjerojatan, čak drzak: “Za jevrejski logor mogu se izvršiti isporuke tek onda kad su podmirene sve druge potrebe”.

Logoraši su umirali od gladi i hladnoće i prebacivani su preko zaledjene Save u Beograd, gdje su pokapani. Mnogi (ne zna se koliko) su odvedeni na strijeljanje isto u Beograd, a ubijani su na isti način, na istim mjestima i od istih kao i banjički zatočenici. Jedan dio ugušili su Nijemci u specijalnom plinskom kamionu putem za Beograd i pokopali na Jajincima, ali ni taj broj nije poznat. Jedno srpsko poduzeće “Obnova” kupovalo je odjeću ugušenih. Neki su odvedeni u logore u drugim zemljama (nepoznato koliko i kuda). Kad se počeo smanjivati broj zatočenih Židova, počeli su stizati u logor zatočenici Srbi i drugi. Jedan od njih se sjeća: “Zločinci su bili isti kao na Banjici. Isti su bili i gospodari - Nijemci, nedićevci i ostali srpski fašisti”. Prema nekim podacima svi su Židovi u tom logoru likvidirani do 9. svibnja 1942. Beograd je postao “Judenfrei”...

Jedan drugi preživjeli logoraš-Srbin zapisao je u svojoj knjizi sjećanja: “Kroz Sajmište je prošlo više hiljada Jevreja... Po zidovima paviljona bili su ispisani dugi redovi te tužne istorije, a na mnogim mestima umetnicki izradjeni portreti. Danima smo se navraćali do tih posljednjih tragova hiljada ljudi. Bilo je preživelih Srba koji su nam pričali o raznim detaljima života Jevreja na Sajmištu, koji su omogućili da Jevreji po židovima ispišu zadnje, oproštajne misli i zavete”. Ali, od svega toga na Sajmištu danas nema ni traga. Tko je od “oslobodilaca” izbrisao, uništio, zatro svaki trag toga? Isto tako na preostalim do danas paviljonima, u kojima su uredi ili skladišta, nema ni najmanje pločice koja bi podsjećala da je tu bio strašni koncentracijski logor, uglavnom za Židove. Europski parlament je 11. veljaće 1993. usvoji Rezoluciju o europskoj i medjunarodnoj zaštiti koncentracijskih logora kao povijesnih spomenika. Ali, to se, izgleda, ne odnosi i na logor Sajmište. Jer, ni u Jeruzalemu, u Memorijalnom centru Jad Vasem u Dvorani sjećanja medju imenima 22 najveća logora za Židove u Europi nema Sajmišta - najvećeg židovskog gubilišta u Srbiji. Od svih logora na teritoriju bivse Jugoslavije ispisano je samo ime Jasenovca! Ostaje li to namjerno za povijest da su i svi srpski Židovi izgleda ubijeni u NDH, u Jasenovcu?

* * *  

A SPC? Kako se ponašala tijekom Drugog svjetskog rata? Nikad se od nje nije čula ni riječ osude genocida, žutih vrpci, logora, rasizma. Predstavnici Svetog sinoda su odmah po dolasku Nijemaca otišli na poklonjenje njemačkom vojnom zapovjedniku i izjavili, prvo pismeno u tisku, zatim usmeno u posjetu, i ovo: “Sveti Arhijerejski Sinod će lojalno izvršavati zakone i naredbe okupatorskih i zemaljskih vlasti i uticaće preko svojih organa na potpuno održanje reda, mira i pokornosti”. Arhijereji su do kraja ostali vjerni tom svom obećanju, kao što nikad nisu prekršili ni riječ datu “ocu Srbije” generalu Milanu Nediću da će “Srpska pravoslavna crkva u duhu tradicija svetosavskog pravoslavlja nastaviti da se bori na njegovoj strani”. Nije uopće poznato da je itko od pravoslavnih svećenika u Srbiji spasio ma i jednog Židova ili bar to pokušao, ali su neki od njih nerijetko u svojim propovijedima otvoreno izrazavali antisemitske stavove, huškajući tako svoju pastvu protiv Židova. A mitropolit Josif, kao poglavar srpske crkve, u ratno vrijeme mirno je stavio svoj potpis ispod naredbe da je Židovima zabranjen prijelaz u pravoslavnu vjeru, iako bi to za njih bila slamka spasa. Tri episkopa prvi su stavili svoje potpise na “Apel srpskom narodu”, kojim intelektualna elita Srbije, njih preko 500, kolovoza 1941. godine javno izražava podršku okupatorima i kvislinzima, što je jedinstveni slučaj u Europi u tom ratnom vihoru.

* * *  

Jedna od najjasnijih manifestacija srpskog antisemitizma bila je antimasonska, točnije antižidovska izložba otvorena u Beogradu 22. listpada 1941. godine, a koja je trebala podržati i opravdati genocid nad Židovima u Srbiji i Europi uopće. Pokraj eksponata na samoj izložbi, pripremljen je i ogroman promidžbeni materijal: vise od 200 tisuća raznih brošura, 60 tisuća plakata, 100 tisuća letaka, 108 tisuća primjeraka devet vrsta dopisnica, 176 raznih kino-reklama, četiri vrste postanskih maraka itd. Organizatori su se hvalili: “Ovako zamišljena izložba biće jedinstvena ne samo u Srbiji i Balkanu, ne samo u jugoistočnoj Europi i Europi, nego i u svetu”. Tisak je budio nacionalni ponos pučanstva: “Uspeh beogradske izložbe prevazišao je daleko granice Srbije i dobio zasluženo priznanje u štampi cele Evrope”. Glavni ponos priredjivača bile

3. od 4
Evidentirano

Jedna ruka drugu pere
Marica
Administrator
*
Postova: 7767



« Odgovor #3 : Kolovoz 01, 2012, 13:10:58 »


su zaista jedinstvena pojava u Europi u tom ratu, antižidovske marke sa odvratnim rasističkim crtežima, koje su trebale, po želji srpskih antisemita, “na celom globusu kroz sva vremena služiti kao najubedljiviji dokaz kako se jedan narod pred opasnošću da nestane prenuo(?).” Milan Nedić je izrazio “punu zahvalnost priredjivačima i smatra da će izložba imati velikog vaspitnog dejstva, jer je očigledna načinom sistematski prikazala rad neprijatelja države i naroda”.

* * *  

Prohujalo je mnogo vremena od opisanih zbivanja u Srbiji, ali antisemitizam u njoj ne umire kao ni vampir. Srpska eparhija u Zapadnoj Njemačkoj tiska u toj zemlji 1985. godine, ćirilicom na srpskom jeziku, knjigu već onda pokojnog episkopa Nikolaja Velimirovića, navodno napisanu 1945. godine u logoru Dachau, a što je potpuno neistinito predstavlja već drugu temu. Knjiga je prepuna ovakvih propovijedi sprskom pravoslavnom narodu: “Evropa je danas glavno bojište Židova i oca židovskog djavola. To Evropa ne zna i u tome je sva mračna tragedija njenih naroda. Evropejci, kršteni i miropomazani , potpuno su se predali Židovima, židovskom glavom misle, židovske programe primaju, židovske laži kao istine primaju, po židovskom putu hode i židovskim ciljevima služe”. Nikakve reakcije nije bilo ni sa koje strane. A 1991. SPC priredjuje spektakularni prijenos posmrtnih ostataka tog ideologa antisemitizma u Srbiju. Glasilo Srpske patrijarsije “Pravoslavlje” objavljuje siječnja 1992. članak svoje dopisnice iz Izraela “Jevreji ponovno raspinju Hrista” sa ovakvim tvrdnjama: “Mnogi Izraelci mrze hrisćane gotovo bolesno. Kod običnog naroda mržnja je otvorena. Političari su podmukli, rade skriveno”, itd. itd... Poslije dva tjedna Sveti arhijerejski sinod izjavljuje da tekst “zvuči antisemitski, stvari se olako saopštavaju”, ali istovremeno tvrdi: “Fenomen antisemitizma i anijevrejstva potpuno je tudj tradiciji i istoriji SPC”. U veljači 1992. beogradska “Borba” piše da je “na ulazu u jevrejsko groblje osvanuo natpis ‘Smrt Jevrejima’ i ‘Jevrejske p....’, ali je stvar zataskana”. Agencija “Tanjug” poslije nekoliko dana javlja da je “jevrejski lobi sredio diplomatsko priznanje Hrvatske i Slovenije od strane Rusije”. Jedan Šešeljev vojvoda izvjavljuje u Subotici da treba oduzeti imovinu Židovima (i Hrvatima) . Kolovoza 1993. predsjednik Židovske općine u Beogradu, komentirajući odnos sa pravoslavnom crkvom, kaže u razgovoru sa zagrebačkim Židovima da ona “još uvek propoveda deicid i protkana je antisemitizmom”. Prije dva mjeseca iz jednih izraelskih novina saznajemo da je “jedan član sprskog parlamenta optužio Židove da zabadaju Srbiji nož u ledja”.

Izgleda da je potpuno u pravu novinar “Borbe”, koji spomenuti svoj članak završava riječima: “Propagandističke floskule u nepostojanju antisemitizma u Srbiji ne podudaraju se sa stvarnošću: u Srbiji je uvek bilo antisemitizma”.

Da, povijest se u Srbiji ne ponavlja, ona se u nikad neprekinutom nizu samo nastavlja...

Isto kao i ovakve izjave nekih srpskih intelektualaca kako je “propagandna laž da su Srbi likvidirali Jevreje za vreme Drugog svetskog rata i da je u Srbiji pre (tog) rata vladao a i sada vlada antisemitizam!” Ovo je izjava dr. Ljube Tadića, profesora Filozofskog fakulteta u Beogradu, Srbina i dr. Andrije Gamsa, profesora Pravnog fakulteta, čak nažalost - srpskog Židova.

Ljubica Stefan
http://hr.wikipedia.org/wiki/Ljubica_%C5%A0tefan

* * *  

Jevrejski logor: 1941-1942 > http://www.open.ac.uk/socialsciences/semlin/sr/sajmiste-secanje.php
http://www.open.ac.uk/socialsciences/semlin/sr/hilda-dajc.php

Koncentracijski logor Banjica >
http://hr.wikipedia.org/wiki/Koncentracijski_logor_Banjica

http://www.modukit.com/raedle-jeremic/media/raedle_logor_sajmiste_sr.pdf

Između marta i maja 1942, oko 6500 jevrejskih žena, dece i staraca, koji su bili internirani u „Jevrejskom logoru Zemun“ (Judenlager Semlin), ugušeno je u gasnom kamionu – „dušegupki“ – na putu od logora do masovne grobnice u Jajincima kraj Beograda, nakon što su njihovi očevi, muževi i sinovi streljani već u jesen 1941. U „Prihvatnom logoru Zemun“ (Anhaltelager Semlin), bilo je zarobljeno oko 32.000 ljudi, od kojih 10.636 nije preživelo. S obzirom na uslove zatočeništva, Milan Koljanin tvrdi da je to bio de facto koncentracioni logor. Videti, Milan Koljanin, Nemački logor na
Beogradskom sajmištu, Institut za savremenu istoriju, Beograd, 1992.


Djelo fašističke Srbije

http://barracudapetrovaradin.blogspot.de/2011/10/fabrika-smrti-na-obodu-beograda-logor_02.html

Tom prilikom uhapšeno je 152 istaknutih rodoljuba, profesora univerziteta, naučnika i kulturnih pregalaca i kao taoci su upućeni u Banjički logor. Među njima su bili Aleksandar Belić, Aleksandar Deroko, Miloš Đurić, Mihailo Ilić, Petar Kolendić, Viktor Novak, Veljko Petrović, Vasa Čubrilović, Jovan Erdeljanović, Risto Stijović, Aleksandar Leko, Nikola Vulić, Ivan Đaja, Tihomir Đorđević i drugi.

Sajmište - istorija jednog logora 1. i 2. Dio

B92 vam s ponosom predstavlja dokumentarni film iz dva dela “Sajmište, istorija jednog logora”. U samom centru grada, mesto pored koga svakodnevno prolazimo jeste mesto gde je ubijeno na hiljade Jevreja i Srba, mesto užasnih patnji, smrti i uspomena. Prvi put na B92, istorija jednog od najozloglašenijih logora tokom Drugog svetskog rata.

Evidentirano

Jedna ruka drugu pere
 Str: [1]
  Ispis  
 
Skoči na:  

Pokreće MySQL Pokreće PHP CRO-eu.com | Powered by SMF 1.1.20. © 2005, Simple Machines. All Rights Reserved. Valjani XHTML 1.0! Valjani CSS!